آقا سلام

عاشقتان این سه شنبه هم

آمد به درب خانه و

حاجت گرفت و رفت ...

پی نوشت : وقتی دست بلند کردم به دعا خواستم برآورده کنی

همه چیز برعکس شد

سوختم

شکستم

سکوت کردم

گفتم شاید حکمت  ،شاید قسمت، شاید موهبت ،شاید....

کوچک می شود میان ابرهای تردید

رنگ می بازد

و پشت می کند به قبله آفتاب گردان ها

دود کش کلبه آرام می گیرد،

پیش از آنکه بهار رسیده باشد

در دل خاکستری دارد نهان

چون آتشی که دل بسوزاند و بر زبان نیاید

پرده های شک کنار می رود

نا امیدی لانه می کند میان ثانیه ها

دست به دیوار می گیرد عشق

بر می خیزد ،

می افتد

بر می خیزد ،

می افتد ...

قصه ادامه دار نیست

تمام می شود میان ناتمام آرزو ها

زمزمه می کند کسی:

" فقط خیال می کنی که عاشق است،

اشتباه می کنی"

امشب آیا ماه

در دل دریاچه ای افتاده است

که از دریچه چشمان تو بر من نمی تابد ؟

...سه ساله شد این سکوت

نوشتن برای کسی که دستهاش تنها پناه دلتنگی هامه راحت نیست

تقدیم به تو که...

همیشه ایستاده ای پشت پنجره ی اتاقم

در ازدحام شاخه های گیلاس

با سایه ای فراخ

خیره نگاه می کنی

شب ظلمت را به آغوش می کشد

تو در انبوه گلهای نسترن می ایستی

وعطر تنت تمام اتاقم را پر می کند

می ترسم

از شب ،

از سرمای پشت پنجره ،

ازنفسی که سرد شده آنقدر که بخار نمی شود

از پنجره ای که باز نمی شود تا دستانت رابگیرم

می ترسم

قبل از سیاه شدن این کاغذ

تنت را میان بارانی که می بارد گم کنم

می خواهم بدانی

من

صد هزار بار سردتر از تو نفس خواهم کشید

اگر روزی پشت پنجره این اتاق نباشی